Σε ενα τραπεζι καθομουν και επινα τον καφε μου...Ωσπου σαν χιμαιρα ηρθες και ουρλιαξες στο βαθος του μυαλου μου...Ελιωσες καθε αντισταση που ακομα κρατουσε η ψυχρη λογικη μου...Την ξεσκισες,την εκανες κομματια ...Φανερωντας τον τρελο μου ποθο να γευτω τον νεκταρ των φιλιων σου και των καυτων αγγιγματων σου...
Οσο κι αν προσπαθουσα να επαναφερω στην μαχη την λογικη μου αρματωμενη,ειχε λιποτακτησει μπροστα στη δικη σου μαγικη θεαση...Την αφοπλισες τοσο απλα που εχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου στη ματια σου...γιατι εβλεπε αυτο που πασχιζα καιρο να κρατησω μακρια απο το αδιακριτο βλεμμα της καρδιας..Και ζητουσε την παραδοση μου...ανευ ορων...Αγρια και ταυτοχρονα ρομαντικα...
Λουσμενος στον ιδρωτα ημουν...οταν αντιληφθηκα...πως για αλλη μια φορα εισχωρησες απλα στο πιο βαθυ μου ονειρο....
κι αν δεν ήταν όνειρο;...
ΑπάντησηΔιαγραφή