Λουνα παρκ ....

Σημερα μια βροχερη,παγερη μερα υποδεχτηκε την καρδια μου...Η σημερινη βροχη ηταν τοσο ξεχωριστη..Σα να ακουσε το παλμο και την κραυγη της και ανοιξε την αγκαλια της να με σκεπασει..Οχι για να την απαλυνει..
Αλλα σα κριτης με αγκαλιασε και με ψυθιρισε πως δεν θα ερθεις...Πως καιω την καρδια μου στα αποκαιδια που αφηνεις πισω σου..
Σωπασε !Της φωναξα..Ο πονος της αγαπης λυτρωνει κι ας ποναει...Σα βροχη σε περιμενω...Σα ενα λουνα παρκ να φωτισεις τα αδυτα και απροσπελαστα παγοβουνα της ψυχης μου..Να τους δωσεις μια και να τα λιωσεις....

Ποσο...?

Ποσο πια θα λειπεις...Ποσο πια θα πονω για μια σκια που εξακολουθει να με κοιτα,να λιωνει αλλα να μην με αφηνει να την αγγιξω...Να την κανω δικη μου..!
Στερευω απο λογια ματια μου..Γιατι πια η λειτουργια που κινει το στομα να μιλησει σωπαινει..Η καρδια ομως..αχ αυτη η καρδια..ποναει που φωναζει,ουρλιαζει στην δικη σου καρδια να την αγκαλιασεις ,να δεις ποσο πολυ σε ποθει και σε ζητα να ζησεις αυτη την αγαπη...για οσο κρατησει...
Γιατι οσο κι αν κρατησει ..θα ειναι για παντα...θα αφησει ανεξιτηλο το σημαδι της επανω στο κορμι μου...Σ'αγαπω...για αλλη μια φορα...θα στο πω...